Dystrofia Fuchsa to choroba oczu, w której dochodzi do zwyrodnienia komórek rogówki, a dokładnie jej najgłębszej warstwy, czyli tzw. śródbłonka. Choroba powoduje uciążliwe objawy, które mają tendencję do pogłębiania się – na czele ze znacznym pogorszeniem widzenia. Przez niektórych pacjentów objawy dystrofii Fuchsa bywają mylone z zaćmą – są to jednak zupełnie różne schorzenia. Jakie objawy mogą wskazywać na zespół Fuchsa? To warto wiedzieć!
Dystrofia Fuchsa – co to jest?
Dystrofia Fuchsa, znana również jako dystrofia rogówki śródbłonka Fuchsa (w skrócie: FECD) to choroba oczu o charakterze wrodzonym, uwarunkowana genetycznie. Jej głównym objawem jest zwyrodnienie najgłębszej warstwy komórek rogówki oka, czyli tzw. śródbłonka. Choroba ujawnia się dopiero u pacjentów w wieku dojrzałym – przez większość życia nie dając żadnych zauważalnych objawów. U osób z dystrofią Fuchsa charakterystyczna jest nieprawidłowa budowa rogówki, która powoduje zbieranie się płynu w jej tzw. strefie przeziernej. Nadmiernie gromadzący się płyn zawiera obumarłe komórki nabłonka, których u pacjentów z dystrofią jest znacznie więcej niż u osób zdrowych. Zbieranie się płynu powoduje nieprzyjemne objawy, takie jak obrzęki i ból, a także stopniowe pogarszanie się widzenia, uczucie ciała obcego w oku czy wrażenie trzeszczących powiek.
Charakterystyczne jest pogorszenie widzenia, które w początkowym stadium choroby pojawia się głównie rano i zmniejsza się w miarę upływu dnia. Jednak wraz z rozwojem choroby poprawa ta przestaje być zauważalna. Co więcej, pacjenci cierpiący na dystrofię Fuchsa skarżą się na problemy z widzeniem związane głównie z nieprawidłowym odbieraniem światła przez oko – mogą pojawiać się tzw. odblaski, światłowstręt, nieostre widzenie i ogólny dyskomfort.
W Polsce dystrofia śródbłonka rogówki uznawana jest za chorobę rzadką. Jej objawy ujawniają się z reguły pomiędzy 50. a 60 rokiem życia. Częściej dotyka kobiet i to właśnie u nich może mieć ostrzejszy przebieg.
Dystrofia Fuchsa – objawy
Objawy Dystrofii Fuchsa mogą obejmować:
- pogorszenie jakości wzroku, w tym zamglenie i utratę ostrości wzroku,
- zmiany w ostrości widzenia w ciągu dnia; widzenie jest najmniej wyraźne rano i stopniowo poprawia się w ciągu dnia,
- problemy z widzeniem związane ze światłem, takie jak efekt halo, czyli dostrzeganie otoczki wokół źródeł światła; odblaski, światłowstręt itp.,
- ból oka, wrażenie ciała obcego w oku i nieprzyjemne odczucie podczas mrugania spowodowane gromadzeniem się płynu w rogówce i tworzeniem pęcherzyków,
- wrażenie trzeszczenia przy mruganiu, gdy powieka ociera się o pęcherzyki na powierzchni rogówki.
W przypadku wystąpienia tych lub podobnych objawów, zaleca się jak najszybszą konsultację z okulistą w celu dokładnej diagnozy i omówienia możliwości leczenia.
Jakie są przyczyny dystrofii Fuchsa?
Dystrofia Fuchsa (inaczej “plama Fuchsa”) jest chorobą wrodzoną, która ujawnia się zwykle w dojrzałym wieku (po 50. roku życia). Choroba jest uwarunkowana genetycznie – czynnikiem zwiększonego ryzyka jest więc jej wcześniejsze występowanie w rodzinie. Przyjmuje się, że wpływ na rozwój choroby mogą mieć także czynniki środowiskowe, m.in. intensywna ekspozycja na promieniowanie UV (światło słoneczne), a także tzw. stres oksydacyjny (który może przyspieszać postępujące zwyrodnienie rogówki). Niektóre badania sugerują, że dystrofia Fuchsa może być związana z mutacjami w określonych genach.
Dystrofia Fuchsa – diagnostyka
Diagnostyka dystrofii Fuchsa obejmuje szczegółowy wywiad lekarski (z naciskiem na przypadki występowania choroby w rodzinie) oraz szereg badań okulistycznych. W celach diagnostycznych wykorzystuje się lampę szczelinową, która umożliwia przeprowadzenie dokładnego badania rogówki. Aby uwidocznić lokalizację zmian w rogówce, pomocne może być badanie mikroskopem konfokalnym. Ważnym elementem procedury diagnostycznej jest także ocena ostrości wzroku i pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego oka.
Dystrofia Fuchsa – leczenie
W leczeniu dystrofii Fuchsa stosuje się przede wszystkim farmakologię, a zwłaszcza leki obniżające ciśnienie wewnątrzgałkowe oraz środki hipertoniczne. W zaawansowanych przypadkach, gdy chorobie towarzyszy utrata przezierności rogówki, konieczny może być przeszczep rogówki. Wczesny etap leczenia może polegać na stosowaniu hipertonicznych kropli soli fizjologicznej, które pomagają odparować płyn z rogówki, minimalizując obrzęk.
Dystrofia Fuchsa a zaćma
Zaćma, czyli zmętnienie soczewki oka, może współwystępować z dystrofią Fuchsa, co może komplikować diagnozę i leczenie. Operacja usunięcia zaćmy u pacjentów z dystrofią Fuchsa wymaga szczególnej uwagi, aby uniknąć uszkodzenia śródbłonka rogówki. W przypadku występowania zaćmy przy jednoczesnej dystrofii Fuchsa, ważne jest, aby pacjent był regularnie monitorowany pod kątem innych powikłań, takich jak jaskra.
Zalecenia dla osób z dystrofią Fuchsa
- Stosowanie nawilżających kropli do oczu, które mogą pomóc w łagodzeniu objawów.
- Używanie leków hiperosmotycznych, które pomagają w redukcji obrzęku rogówki poprzez odciąganie nadmiaru płynu.
- zastosowanie specjalnych soczewek kontaktowych działających jak opatrunek, aby chronić i stabilizować nabłonek rogówki.
- Regularne konsultacje z lekarzem specjalistą w celu monitorowania stanu zdrowia oczu i dostosowania leczenia.
Artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady medycznej.
|
Czytaj też na blogu Lux Optyk: |
